Sztuka to nasz konik. Nie można o niej mówić jak o zwyczajnym hobby. Tutaj jedyne co dajemy to nasza jaźnie. Wylewamy duszę na kartkę, obnażamy się przed czytelnikiem z masek dnia zwykłego. Jak golaski w centrum ośrodki miejskie musimy odrzucić wstyd i lek przed obnażeniem własnej psychiki.  

http://www.wiersze.klatki.org/agnieszk/

data: 29-07-2010 | szczegóły

Postacie na wczesnorenesansowych malowidłach, drobne, odosobnione i pogodne, są wyrazem swobody towarzyskiej bieżącej między równymi sobie stanem; soczysty ornament roślinny i owocowy Ghibertiego, Verrocchia, Mantegni, Robbiów odwołuje się do prywatnego umiłowania natury i jej znawstwa; ostro cięte wici akantu i profile architektoniczne preferują być oglądane z bliska; grobowce Rosselina (U. 60), Desideria Mina itp. są przedmiotami rzemiosła artystycznego, a nie działającą z pewnej odległości "architekturą".Obrazy olejne są wielkie, o znacznej objętości, są ciężkie i stłoczone. Zwracają się nie do jednostki, lecz do mas ludzkich; dlatego wywierają złudzenie z większej odległości - za cenę pewnej surowości swych detali. Formy renesansu chciały przekonywać i zachęcać przez osobistą namowę, formy baroku wolą pokonać, oszołomić i zgnieść. Pierwsze mają ton racjonalistyczny, drugie retoryczny i patetyczny.Wkład Rzymu do sztuki Europy wyraził się dzięki właściwej mu cesze lokalnej: dążeniu do wielkości. Tylko na tym, a nie na tradycji poszczególnych form, polega jego znaczenie; albowiem budowle czasów rzymskich istniały wszędzie w granicach starego cesarstwa. Artyści florenccy, poczynając od Giotta, powoływani są do Rzymu; prace ich jednak nie zmieniły w sposób istotny oblicza miasta. Rzym jest bowiem miastem baroku od dawna, na długo zanim powstał styl barokowy. To Rzym wychowuje, ba, nawet wymusza architektów do wielkości - także obcych, Bramantego, Rafaela, Michała Anioła, a w XVI i XVII w. licznych przybyszów z północnej Italii. Obok Koloseum, Panteonu, łuków triumfalnych wczes-norenesansowa architektura florencka, krucha, płaska, o pastelowych podziałach, nie miała racji bytu. Papiestwo nie mogłoby dać takiego impulsu, identycznie jak niedużo zrodziło podniet artystycznych w ciągu tysiąca lat poprzednich. Nie da się chyba przenigdy stwierdzić, jak dalece ono samo, skoro wyłącznie zaczęto się zajmować świadomie budowlami okresu rzymskiego, poddało się ich wpływom i zaczęło rościć sobie prawo, by w swej działalności artystycznej manifestować wielkość. Zniewalająca potęga emanująca z tych dawnych form nigdzie nie była wy-raźniejsza: prawie każdy artysta, który pracował w Rzymie, stawał się w jakimś sensie Rzymianinem.W Rzymie wszystko sprowadza się do architektury, do monumentalnego uwiecznienia. Nigdzie, tak jak tutaj, granice między malarstwem i architekturą nie przenikają się wzajem i nigdzie się ich tak łącznie nie pojmuje - w przeciwieństwie przykładowo. do Wenecji, gdzie malarstwo rozwija się zupełnie niezależnie. Od ruin Rzymu zapłonęła historyczna świadomość Zachodu, rozważania nad wielkością i upadkiem oraz świadomość wzajemnej współzależności tych przeciwieństw. W olbrzymich przestrzeniach architektonicznych budzi się świadomość przestrzeni historycznej.Żarliwy, porywczy, przeważnie drobiazgowy charakter wczesnego renesansu nabiera w Rzymie szerokiego, spokojnego oddechu rodzaju klasycznego; umęczony i niespokojny świat form późnego renesansu uspokaja się w Rzymie w atmosferze suwerennej pewności siebie baroku. Tutaj i wyłącznie tutaj można było znaleźć absolutny autorytet, którego szukała epoka: połączenie religijnej żarliwości z nieograniczoną siłą polityczną, nieporównywalną z żadną władzą monarszą. Jednocześnie nie można wykluczyć z tego obrazu potęgi rozkoszującej się samą sobą, pewnego elementu zła, czegoś wspaniale skorumpowanego: nadaje ono jeszcze ruinom i więzieniom Piranesiego tajemniczego patosu.

http://www.wesele.slubowisko.net/e/Zwiazek-malarstwa-z-fotografia,171

data: 29-07-2010 | szczegóły

TWÓRCA - znane są 2 sposoby ujęcia zagadnienia twórczości artystycznej:sprowadzenie wszelkich spraw z zakresu estetyki do problematyki twórcy - dzieło jako wyraz autentycznych przeżyć artysty zagadnienia związane z twórca nie należą do estetyki, gdyż człowiek jako realny nie może być przedmiotem zainteresowań estetyki.Nieuwzględnienie problematyki twórcy prowadzi jednak do traktowania dzieł sztuki jako tworów przypadkowych, gdzie nie jest ważny wysiłek osobisty człowieka.Proces twórczy jest traktowany jako ekspresja osobowości artysty. Kluczem do zrozumienia dzieła sztuki współczesnej są pokazy mówiące o rzeczywistych zamiarach twórcy, jego uczuciach i doświadczeniach. Do motywów właściwych pracy twórczej należą:wzgląd na dzieło, aby utworzyć twór znakomitywzgląd na odbiorcę, żeby było ono czytelneEstetyka bada istotne cechy procesów twórczych, starając się ująć wielość możliwości w ramy uogólnień, wyszukać coś wspólnego w procesach budowy muzyki, poezji i tak dalej.

http://www.cat.mini.bielawa.pl/sprzedaz-obrazow-s5305.html

data: 29-07-2010 | szczegóły